Frants Verfel - klassik avstrijskoj literatury XX veka, prazhskij poet, pisatel i dramaturg, uchenik Gustava Majrinka, soratnik i drug Maksa Broda, Rajnera Marii Rilke, Roberta Muzilja, Martina Bubera - byl zvezdoj. On schitalsja litsom nemetskojazychnogo ekspressionizma i vmeste s Frantsem Kafkoj i Maksom Brodom vkhodil v "prazhskij krug" - gruppu pisatelej i poetov, kotorye pered nachalom Pervoj mirovoj izobretali nevidannyj golos novoj literatury. Poeziej Verfelja voskhischalis metry; ego pesy stavili po vsej Evrope. Verfel obladal razvitym chutem k tragicheskomu, strashnomu i smeshnomu, pochti zhurnalistskoj nabljudatelnostju, romanticheskim, poroj misticheskim vzgljadom na mir i redkim umeniem ulavlivat tonchajshie dvizhenija chelovecheskoj dushi. Pozdnij roman Verfelja "Pesn Bernadette", proniknovennaja i podkupajuschaja svoej reporterskoj tochnostju istorija frantsuzskoj svjatoj, kotoroj v Lurde javljalas Deva Marija, stal bestsellerom v SSHA i byl ekranizirovan v 1943 godu; v novellakh i rasskazakh Verfelja vysokovoltnyj nakal sosedstvuet s sochuvstvennoj ironiej, a religioznyj pafos - s glubokoj pechalju cheloveka, kotoryj perezhil odnu vojnu, cherez polmira bezhal ot drugoj, nikogda ne otvodil vzgljada i jasnee jasnogo ponimal, v kakom mire emu prishlos roditsja. Nekotorye novelly i rasskazy v etom sbornike, v tom chisle "Ne ubijtsa, a ubityj vinovat", "Smert meschanina" i "Bledno-goluboe zhenskoe pismo", publikujutsja na russkom jazyke vpervye.
