Kirjahaku

Maria vil gjerne sjå tynn ut, slik som nokre av jentene i Paradise Hotel. Ho drøymer om Johannes, for dei to er jo kjærastar, dei er det, det er dei som er det, klart dei er. Johannes svik aldri, han; går rundt med kondom i jakka si, og ventar, og ventar, på ho. Stakkars. Fine guten. Mamma les Knausgård og har kontakt med ånder, papa pratar pent stavangersk og er definitivt snillast. Venninna Mina gir rare råd. Ho går i ei superkristen kyrkje. «Maria mi. Du er mi Maria, du. Mi Maria.» Han var ikkje nøytral lenger. Det var slutt på slikt skodespeleri. Ho hadde munnen hans i heile andletet. Han klamra seg fast til halsen hennar, skrapa langs akslene med klørne, klora seg ned mot ryggen, åla overkroppen sin inntil brysta, masserte ho på rumpa og låra. Det vart mest for mykje av det gode. Ho var lykkeleg og overlykkeleg, letta over at han viste slik glød, nøgd med at han verka så opprømt, glad for at han elska ho. Ja, verkeleg. ELSKA ho. «Snu deg litt mot høgre», sa han. «Eg ligg forkjært med handa. Den vinkelen du har valt, er så vond for meg.» Så klart. Ho snudde seg litt mot høgre. «Kan du trekka vekk håret? Eg får det i munnen.» «Sånn?» Ho trekte vekk dei lyse lokkane frå leppene hans. «Ja. Pass så eg ikkje får håret ditt i munnen. Hugs at det er ubehageleg for meg.» Ho vart litt provosert. Ho var ikkje heilt somaliakvinneundertrykt, heller. «Er det ikkje du som må ta ansvar for det?» sa ho. Ho sa det ikkje sint. Ho berre sa det. Ho angra med ein gong at ho hadde sagt det.

Forlagets omtale: Maria vil gjerne sjå tynn ut, slik som nokre av jentene i Paradise Hotel. Ho drøymer om Johannes, for dei to er jo kjærastar, dei er det, det er dei som er det, klart dei er. Johannes svik aldri, han; går rundt med kondom i jakka si, og ventar, og ventar, på ho. Stakkars. Fine guten. Mamma les Knausgård og har kontakt med ånder, papa pratar pent stavangersk og er definitivt snillast. Venninna Mina gir rare råd. Ho går i ei superkristen kyrkje. «Maria mi. Du er mi Maria, du. Mi Maria.» Han var ikkje nøytral lenger. Det var slutt på slikt skodespeleri. Ho hadde munnen hans i heile andletet. Han klamra seg fast til halsen hennar, skrapa langs akslene med klørne, klora seg ned mot ryggen, åla overkroppen sin inntil brysta, masserte ho på rumpa og låra. Det vart mest for mykje av det gode. Ho var lykkeleg og overlykkeleg, letta over at han viste slik glød, nøgd med at han verka så opprømt, glad for at han elska ho. Ja, verkeleg. ELSKA ho. «Snu deg litt mot høgre», sa han. «Eg ligg forkjært med handa. Den vinkelen du har valt, er så vond for meg.» Så klart. Ho snudde seg litt mot høgre. «Kan du trekka vekk håret? Eg får det i munnen.» «Sånn?» Ho trekte vekk dei lyse lokkane frå leppene hans. «Ja. Pass så eg ikkje får håret ditt i munnen. Hugs at det er ubehageleg for meg.» Ho vart litt provosert. Ho var ikkje heilt somaliakvinneundertrykt, heller. «Er det ikkje du som må ta ansvar for det?» sa ho. Ho sa det ikkje sint. Ho berre sa det. Ho angra med ein gong at ho hadde sagt det.

Alva får skikkelig sjokk når patologene finner kreftceller i livmorhalsen hennes. Som spesialsykepleier kan hun mye om tilstanden. Altfor mye. Jeg er ikke så overstimulert av adrenalin, noradrenalin og kortisol at jeg trenger beroligende medikamenter, forklarer jeg, puster ut all CO2-en, venter i noen sekunder og tar et nytt innpust. Jeg løfter høyre kne mot magen. Folk som har problemer med å stå på ett bein i ti sekunder, er mer utsatt for å dø. Ingenting stopper rigor mortis i å inntreffe når prosessen først er i gang. Kristi Furubotn (f. 1958) er forfatter, musiker og spesialsykepleier i anestesi og operasjon. Hun har tidligere utgitt Massevis (2001), Ingenting (2004), Tenk med hodet anestestesi- sykepleiere og anestesileger forteller om narkoser og sånn (2009) og Maria mi (2016).