Insanin tek tek bir seylerle hasir nesir olup, onu bir kendi elleriyle, duygulariyla buyutmesi vardi, bir de kendinden bagimsiz, orantisiz buyuttugu tanimadigi bir korku portresi vardi. Ben resmin disinda kalmamayi ogrenmistim. Renkleri kendi secmem gerekliligini ogrenmistim. Bir hatanin da hayatin boyunca silinemeyecegini, ama onunla yuzleserek cozum noktasini kesfedebilme ihtimalinin oldugunu anlamistim. Evet belki de buyukler hakliydi, hayat acimasiz bir ogretmendi belki de kimi zaman. Ama bakis asisi degistikce insanlarin olaylari tolere edebilme kabiliyeti, daha hizli bir sekilde cikiyordu insanin karsisina. Bu dusuncelerle inmistim arabadan. Her zamanki yuruyusumuzu yaptiktan sonra, varabilmistik duragimiza. Dudu teyzem yine o guler yuzunu gostermisti bize, sicacik oluyordu insanin yuregi bu gulumseme karsisinda. Insan insanin en buyuk ilaciydi aslinda. Bir de farkina varabilseydik keske. Fazla dusunmene gerek yok kucuk hanim; Aklin yetemedigidir, ASK